BALET KLASYCZNY

Technika taneczna, która swoimi początkami sięga XVI wieku, kiedy pojawiła się na europejskich dworach jako rozrywka wykonywana przez arystokrację. Balet jako odrębna dziedzina sztuki zaczął funkcjonować dopiero w  XVII wieku dzięki królewskim akademiom oraz teatrom, gdzie kształcono już profesjonalnych tancerzy. Rozwój nowych technik tanecznych w XX wieku  zapoczątkował również rewolucję baletu. Za ojca baletu współczesnego uważa się George Balanchine’a, który zrewolucjonizował klasyczną technikę baletową ustanowioną w XVII wieku włączając w nią z powodzeniem elementy stylów współczesnych.

Lekcja baletu klasycznego składa się z ćwiczeń przy drążku i na środku sali. Ćwiczenia przy drążku służą rozgrzaniu i rozciągnięciu całego ciała, wykształceniu prostej, sprężystej postawy, wzmocnieniu mięśni i ścięgien oraz wyrobieniu techniki nóg poprzez ich energiczną pracę. Intensywnej pracy nóg towarzyszą przegięcia korpusu i nieskomplikowana praca rąk. Ćwiczenia na środku sali przechodzą od prostych (podobnych do ćwiczeń przy drążku) do bardziej skomplikowanych łączonych z rozmaitymi krokami, obrotami, piruetami i urozmaiconą pracą rąk. Ostatni etap lekcji wypełniają skoki – małe wykonywane niemal w miejscu oraz duże, łączone w kombinacje przestrzenne. Ćwiczenia realizowane na lekcji baletu prowadzą do wypracowania estetyki, stylu i techniki ruchu służącej komponowaniu tańca zwanego baletem klasycznym. Wielu tancerzy trenujących współczesne techniki tańca uczęszcza również na lekcje baletu, który daje im podstawę do innych technik (jazzmodern) oraz doskonałą kontrolę ciała.

BARRE AU SOL

W żargonie barre au sol to „siłownia dla tancerzy” pomagająca wzmocnić te partie mięśni, które są odpowiedzialne za wykręcenie bioder, trzymanie pozycji typu arabesque czy attitude. Bardzo przydatna również w zwiększeniu rozciągnięcia tancerza.
W założeniu technika ta polega na wykonywaniu na leżąco ćwiczeń takich samych jak przy drążku lub na środku sali na lekcji baletu. Dzięki odciążeniu stawów skokowych, kolan oraz pleców mięśnie pracują efektywnie, ale nie nadwyrężają stawów, wzmacniając technikę tancerza.

Barre au sol łączy technikę baletu klasycznegojogę, ćwiczenia Pilates’a i elementy techniki tańca współczesnego. Znakomicie wypracowuje elastyczność całego ciała, wzmacnia przywodziciele, mięśnie nóg i tułowia, służy wszechstronnemu rozciąganiu, wyrabianiu świadomości ruchu i koordynacji, wyrabianiu umiejętności izolowania ruchów poprzez realizację niezależnych ruchowo ćwiczeń poszczególnych części ciała.

JAZZ

Jazz zawdzięcza swoją dynamikę i rytmiczność pochodzeniu. Technika ta w swoich początkach była sposobem spędzania wolnego czasu przez Amerykanów afrykańskiego pochodzenia i przed latami 50-tymi XX wieku głównie przez nich uprawiana. Ten wdzięczny dla sceny muzycznej styl został wypromowany dopiero na fali popularności musicali. Dominuje w nim ruch oparty na izolacjach poszczególnych partii ciała. Jazz jest bardzo silnie związany z muzyką, podkreśla akcenty, bawi się synkopami.

Ma obecnie wiele odmian zaczynając od modern-jazz, który do afrykańskich korzeni jazzu dorzuca jeszcze karaibskie wpływy; broadway jazz, który bawi się konwencją wypracowaną na scenach 42. ulicy w Nowym Jorku czy lyrical jazz, który podkreśla jego ekspresyjne walory. Jazz świetnie też funkcjonuje w innych zestawieniach takich jak funky-jazzlatino-jazz dzięki swojej charakterystycznej estetyce. Tancerze jazzowi wyrabiają sobie niezwykłą szybkość w ruchu, umiejętność sprawnego przenoszenia ciężaru ciała, to również mistrzowie pionu, dzięki opanowaniu którego mogą kręcić najtrudniejsze piruety.

MODERN

Technikę modern określają przede wszystkim szkoły założone przez jej prekursorów m.in. Martę Graham, Jose Limona, Merce Cunnighama i Lestera Hortona w latach 50-tych XX wieku. W założeniach miała być odrzuceniem kanonu tańca klasycznego
i eksplorowaniem ruchu w opozycji do baletu. Ćwiczenia oparte często na opozycyjnych napięciach mięśni rozwijają ciało  bardzo wszechstronnie, co pozwala tancerzowi m.in. na podnoszenie wysoko nóg, utrzymanie trudnych pozycji czy wykonanie spektakularnych skoków – nieodzownego elementu stylu. Modern jest bardzo przestrzenny, linie ciała w porównaniu z techniką jazzową są dłuższe
i mniej poskręcane.

TANIEC WSPÓŁCZESNY

W anglojęzycznych krajach termin modern i współczesny (contemporary) w odniesieniu do technik tańca stosuje się często wymiennie. W Polsce jednak używa się tych dwóch określeń do zgoła odmiennych stylów. Taniec współczesny w tym wypadku odnosi się do stylu ruchu uwolnionego z wszelkich kanonów i systemów technik, które dominowały w latach 50-tych i 60 –tych XX w. Z założenia taniec współczesny opiera się na naturalnej motoryce ciała, nie wymaga osiągania nadzwyczajnych możliwości
w rozciągnięciu, wykręceniu bioder, nie szuka doskonałości w figurach. Tancerz podąża za dynamiką i rozpędem oraz korzysta
z naturalnej kinetyki ciała. Technika ta opiera się też na wiedzy i doświadczeniach awangardy tanecznej lat 70-tych – Judson Church i ich praktyki kontakt improwizacji oraz wszelkich technik rozbudowujących świadomość ciała. Wspomagają ją też wschodnie techniki walki, medytacji i ćwiczenia ciała, które pozwalają osiągnąć wiele poprzez intensywną pracę zarówno ciała, jak
i umysłu.

Lekcja tańca współczesnego składa się z ćwiczeń wykonywanych głównie na środku sali (sporadycznie przy drążku) w różnych pozycjach na stojąco i w parterze ze stopniowym narastaniem trudności i dynamiki ruchu, aż do łączenia kroków w dłuższe sekwencje przestrzenne. Ćwiczenia charakteryzują się ogromną swobodą w ich doborze i komplikowaniu, a służą wyrabianiu gibkości, płynności ruchu, jego ciągłości i obszerności oraz pracy z oddechem.

HIP-HOP

Hip-hop zrodził się na polu rywalizacji grup tancerzy, których zamierzeniem była demonstracja własnych umiejętności i nowych tricków. Hip-hop to nie tylko taniec, ale również styl życia. Co więcej, styl ten jest częścią szerszego zjawiska – popularnej od lat
90-tych w USA kultury afro-amerykańskiej młodzieży z uboższych części miasta. Hip-hop łączony jest często z takimi stylami jak electric boogie, popping i locking.

WEST COAST SWING

Jest to bardzo młody taniec posiadający korzenie w Lindy Hop-ie. Przez ostanie lata przechodzi proces kształtowania i dojrzewania. Pomimo tego, że powstał w Kalifornii (USA) jako współczesny taniec klubowy – alternatywa do Lindy Hop, Boogie Woogie i East Coast Swing – bardzo szybko rozpowszechnił się na świecie .
Czysta definicja WCS to taniec który się tańczy do muzyki 4/4 z potrójnymi krokami „triple steps”.
WCS – jak wszystkie inne tańce partnerskie – posiada oczywiście podstawowe „figury”, które się wykonuje w takcie 6 i 8 uderzeń:
Left Side Pass, Underarm Turn, Whip, Sugar Push, Tuck Turn.


Dlaczego warto poznać WCS?

Ponieważ można go tańczyć do każdej muzyki – klasycznego swinga, bluesa, czy pop lub hip-hop z każda osobą, nawet taką która nie zna kroków! Piękno tego tańca leży w możliwości kreatywnego interpretowania muzyki przy zachowaniu uwagi na poziom umiejętności i komfort partnera/partnerki, tak, aby obie strony maja szansę na „rozmowę”.